#همدان
#همدان-فامنین-مدرسه ی علمیه ی الزهرا(س)
#سیر مطالعاتی
#معاونت پژوهش
با سلام واحترام و با عرض تسلیت به مناسبت ایام سوگواری حضرت ابا عبدلله الحسین (ع) جهت نهادینه شدن فرهنگ کتابخوانی و تقویت بنیه ی علمی پژوهشی طلاب و نیز آماده سازی پژوهشگر و مبلغ توانمند، معاونت پژوهش مدرسه ی علمیه الزهرا (س)شهرستان فامنین ،آغاز به کار گروههای سیر مطالعاتی را با برگزاری آیین افتتاحیه قوت بخشید به طوری که با برپایی جلسات توجیه سرگروهها ،انتخاب کتابهای مورد بحث به تناسب گروههای تفکیک شده ،تهیه ی کتب از طریق مقر کتاب شهرستان طبق نیاز سنجی انجام شده حول محور خانواده و اعلام اعضای گروه های مطالعاتی و زمان تشکیل جلسات،تهیه ی میثاق نامه سرگروهها جهت اجرای منظم جلساتشان، مقدمات برگزاری این آیین را پیگیری نموده و مراسم افتتاحیه با سین برنامه ی تلاوت قرآن ،دعای فرج ،ارائه ی دستورالعمل سیر مطالعاتی توسط معاونت پژوهش مدرسه ،اعلام سرگروهها ،و اعضای آنها و زمانبند ی آنها در قالب پاور پوینت،قرائت میثاق نامه،تقدیم سربند یا زهرا (س)به سرگروهها و قرار دادن قفسه ی کتابهای تعیین شده ی 12 ماه در جایگاه مراسم برگزار گردید و سپس با اجرای ذکر توسل به حضرت زهرا (س) جهت شروع به کار سیر مطالعاتی،و پخش کلیپ کتابخوانی این مراسم پایان پذیرفت.

پس از مرگ حسن عسکری (امام یازدهم شیعیان) در سال ۲۶۰ هجری و سن ۲۸ سالگی،[۹] از آنجا که حسن عسکری برخلاف سایر امامان شیعه -که در زمان حیاتشان جانشین بعدی را تعیین کرده بودند- بطور علنی جانشینی برای خود برجای نگذاشته بود، بحران فکری و اعتقادی بزرگی در میان پیروان امام شیعه بوجود آمد.[۱۰] در این دوران که به «سال‌های حیرت» موسوم است، شیعیان به فرقه‌های متعددی منشعب شدند. عده‌ای از شیعیان اعتقاد داشتند که از حسن عسکری فرزندی باقی نمانده‌است[۱۱] یا این فرزند در گذشته‌است؛[۱۲] بسیاری از شیعیان امامت جعفر برادر حسن عسکری را پذیرفتند و گروه‌هایی نیز متوجه فرزندان و نوادگان امامان نهم و دهم شیعه شدند. اما اصحابی از حسن عسکری چنین گفتند که «وی پسری داشته که جانشینی مشروع برای امامت است». طبق گفتهٔ عثمان بن سعید، این پسر مخفی نگاه داشته شده بود، چرا که ترس آن می‌رفت که توسط دولت دستگیر شود و به قتل برسد.[۱۳] دیدگاه این گروه که در ابتدا دیدگاه اقلیت شیعه بود، به‌مرور به دیدگاه تمامی شیعیان امامی تبدیل شد که شیعیان دوازده امامی فعلی‌اند.[۱۱]

از دیدگاه تاریخی، باور به دوازده امام و اینکه امام دوازدهم همان مهدی موعود است بطور تدریجی در میان شیعیان تکامل یافت.[۱۴][۱۵][۱۶] به نظر می‌رسد مدتی طول کشید تا این نظریه به صورتبندی نهایی خود برسد و پس از آن هم توجیه‌ها و تبیین‌های دینی گسترده‌ای در موردش ارائه شد.[۱۷] شیعیان با دو رویکرد حدیثی و کلامی به تبیین نظریهٔ غیبت برخاستند.[۱۸] کلینی (و. ۳۲۹ ه. ق. / ۹۴۱ م). در احادیث باب غیبت کتاب اصول کافی -که در خلال دوره سفرا (موسوم به غیبت صغری) گرد آورد- به موضوع غیبت و علت آن پرداخت.[۱۹] به‌خصوص نعمانی در کتاب الغیبه به تبیین نظریه غیبت از طریق احادیث پرداخت و او برای نخستین بار اصطلاحات «غیبت صغری» و «غیبت کبری» را به کار برد.[۲۰] پس از وی ابن بابویه (و.۹۹۱-۹۹۲) در کتاب کمال الدین در خصوص گردآوری احادیث مربوط به امام دوازدهم و غیبت وی کوشید.[۲۱] از دیگر سو، متخصصان علم کلام از جمله شیخ مفید (و. ۴۱۳ ه. ق. / ۱۰۲۳ م). و شاگردانش بخصوص سید مرتضی (۱۰۴۴-۱۰۴۵) به تدوین نظریات کلامی امامت جهت تبیین ضرورت وجود امام زنده در شرایط غیبت پرداختند.[۲۲]